Οι δέκα θεοί της αρχαίας Αιγύπτου

Την εργασία για τους θεούς της αρχαίας Αιγύπτου ανέλαβε με δική του πρωτοβουλία και υλοποίησε ο μαθητής του Α2 Καράμπελας Ευριπίδης. 

Δέκα θεοί της Αιγύπτου και οι ιστορίες τους 

Οι μυθολογίες των λαών ανέκαθεν μας ιντριγκάρουν χάρη στην πολυπλοκότητα αλλά και το εκπληκτικό τους βάθος. Η αιγυπτιακή συγκεκριμένα θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει σενάριο για μια μυθικών διαστάσεων… σαπουνόπερα πολύ πιο ενδιαφέρουσα φυσικά από αυτές που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στην τηλεόραση.

Όσιρις

Σύζυγος και αδερφός της Ίσιδας και θεός της σοφίας και του πολιτισμού, ο Όσιρις είχε την… ατυχία να δολοφονηθεί και να διαμελιστεί από τον σατανικό αδερφό του Σετ και την τύχη να αναστηθεί χάρη στη μαγεία που χρησιμοποίησε η Ίσις. Όχι άσκοπα, καθώς αφού αναστήθηκε ο Όσιρις της έκανε έναν γιο, τον Ώρος, ο οποίος εκδικούμενος τον θάνατο του πατέρα του, σκότωσε τον θείο του. Ο γιος του Ώρος έγινε βασιλιάς της Αιγύπτου, ενώ ο Όσιρις έγινε βασιλιάς των Νεκρών και κριτής του κάτω κόσμου. Ο Αιγύπτιοι θεωρούσαν τον Όσιρι κάτι σαν νικητή του Θανάτου και επομένως κάθε φαραώ που πέθαινε γινόταν Όσιρις, ενώ όσο ζούσε αποτελούσε ενσάρκωση του Ώρος. 

Ίσις 

Υπήρξε η… απόλυτη θεά, ούσα μητέρα του Ώρος και ταυτόχρονα σύζυγος και αδερφή του Όσιρι. Όταν ο πολυαγαπημένος της σύντροφος άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο από το χέρι του Σετ, μάζεψε ένα – ένα τα κομμάτια της (και αυτά του συζύγου της) και τα ένωσε όλα σε ένα σώμα χρησιμοποιώντας επιδέσμους και φτιάχνοντας τη δημοφιλή στους Αιγύπτιους μούμια. Επαναφέροντας τον Όσιρι στη ζωή, η Ίσις λάνσαρε την ιδέα της ανάστασης η οποία επηρέασε βαθύτατα και άλλες θρησκείες όπως ο Χριστιανισμός. Εικονίζεται με πέπλο στο πρόσωπό της και με έναν θρόνο στο κεφάλι της, ενώ σε άλλες εικονογραφήσεις εμφανίζεται με σώμα γυναίκας και κεφάλι ή κέρατα αγελάδας, τα οποία συμβολίζουν την γονιμότητα. 

Ώρος 

Από τους πιο σημαντικούς αιγύπτιους θεούς, ο Ώρος σύμφωνα με τον δημοφιλή μύθο εκδικήθηκε τον θάνατο του πατέρα του και έσφαξε τον θείο του Σετ, βάζοντας ταυτόχρονα τον εαυτό του στη θέση του βασιλιά της Αιγύπτου. Εξ ου και οι πρώτοι Φαραώ επικύρωσαν την εξουσία τους στο βασίλειο παρουσιάζοντας τον εαυτό τους ως μετενσάρκωση του Ώρος. Ο Ώρος λατρευόταν επίσης σαν θεός του φωτός και του ουρανού και εμφανίζεται με σώμα άνδρα και κεφάλι γερακιού, φορώντας ένα λευκό και κόκκινο στέμμα. 

Θωθ 

Θεός της σοφίας, της γραφής και της μαγείας, ο Θωθ απεικονίζεται με κεφάλι ίβιδας (ιερό πουλί το οποίο οι Αιγύπτιοι θεωρούσαν σοφό) και ήταν ο… γραφιάς του κάτω κόσμου. Κατέγραφε τις ετυμηγορίες για τον κάθε πεθαμένο, όπως επίσης και τα ξόρκια στην Βίβλο των Νεκρών. Υπήρξε συγγραφέας του περίφημου Βιβλίου του Θωθ, το οποίο περιλαμβάνει τα μυστικά του Σύμπαντος, ενώ παράλληλα έπαιξε σημαντικό ρόλο σε δεκάδες αιγυπτιακούς μύθους, δρώντας ως μεσολαβητής έτσι ώστε να επέλθει ειρήνη ανάμεσα στον Ώρο και τον Σετ. Οι μαγικές του δυνάμεις τον συνέδεσαν, επίσης, με την ιατρική και, όταν το σώμα υπέκυπτε τελικώς στο θάνατο, εκείνος ήταν πάλι που οδηγούσε το νεκρό στο βασίλειο των θεών. 

Ρα 

Θεός του Ήλιου και μία από τις πιο σημαντικές αιγυπτιακές θεότητες, ο Ρα ήταν ο πρώτος βασιλιάς και ο δημιουργός των πάντων. Η πιο αρχαία μορφή του αιγυπτιακού μύθου της δημιουργίας, παρουσιάζει τον θεό Ρα να κάθεται επάνω σε έναν πανάρχαιο λόφο και από εκεί να δημιουργεί τους θεούς. Ο ίδιος όμως θεός, βάσει μιας άλλης παράδοσης αναδύεται από τον Νουν, τον αρχέγονο ωκεανό και να βάζει σε τάξη τα στοιχεία του χάους. Γεννιόταν κάθε πρωί με την αυγή και πέθαινε – συμβολικά πάντα – με το ηλιοβασίλεμα, ξεκινώντας το ταξίδι του για τον κάτω κόσμο. Εικονίζεται φορώντας έναν ηλιακό δίσκο στο κεφάλι του. 

Σετ 

Θεός της ερήμου και των καταιγίδων, ο Σετ αργότερα συνδέθηκε με το χάος και το σκοτάδι. Εικονίζεται με κεφάλι σκύλου και μακριά μουσούδα, και αποτελεί έναν από τους κεντρικούς χαρακτήρες του θρύλου του Όσιρι και της Ίσις, τον οποιον αναφέραμε παραπάνω. Ο… ρόλος του αυτός (έσφαξε δίχως έλεος τον Όσιρι) τον κατέταξε στη συνείδηση του λαού σαν έναν κακό δαίμονα και οι εικόνες του αφαιρέθηκαν από τους ναούς από τους υποστηρικτές της αίρεσης του Όσιρι. Σε κάποια σημεία της Αρχαίας Αιγύπτου πάντως, συνέχισε να λατρεύεται σαν ένας από τους κύριους θεούς του αιγυπτιακού πάνθεον. 

Μπαστέτ

Η λατρεία των Αιγύπτιων για τις… γάτες ήταν γνωστή, τόσο που κατέληξαν να θεωρούν την όψη της γάτας ιερή. Έτσι προέκυψε και η θεά γάτα Μπαστέτ, η οποία σύμφωνα με τον μύθο αντιμαχόταν τον θεό Άποφι και θεωρούνταν το «μάτι το Ρα». Προασπίστρια του θεού ήλιου Ρα και όργανο της θέλησής του, πολέμησε για αιώνες τον Απόφι και όταν ο Ρα αποσύρθηκε στον ουρανό, «έδεσε» την μοίρα της με ξόρκι έτσι ώστε να πορευτεί μαζί με τον Απόφι στην άβυσσο και να τον κρατάει για πάντα αποδυναμωμένο. 

Απέπ

Γνωστός και ως Απόφις, λόγω της όψης φιδιού που είχε, ο Απέπ συμβολίζει το σκότος και το χάος, ενώ μνημειώδεις είναι οι μάχες του με τον θεό Ρα. Στις περισσότερες ιστορίες που τον συνοδεύουν, ο Απέπ καραδοκεί στο βουνό Μπακού όπου δύει ο ήλιος και χρησιμοποιεί τις μαγικές του δυνάμεις του υπνωτισμού για να βγάλει από τη μέση τον Ρα. Όταν ο Απέπ κατάπινε τον Ρα, τότε οι Αιγύπτιοι παρατηρούσαν έκλειψη του ήλιου, όμως με την βοήθεια των συμμάχων του ο Ρα απελευθερωνόταν από τη μαγεία του Απέπ και έτσι ο ήλιος εμφανιζόταν ξανά. Σε άλλους μύθους, η κόρη του Ρα θεά –γάτα Μπαστέτ κυνηγά εις τους αιώνες των αιώνων των Απέπ, μην επιτρέποντάς του να βλάψει τον πατέρα της. 

Άμων

Θεωρείτο γονιμικός θεός- δημιουργός του κόσμου και υπήρξε η κύρια θεότητα των Θηβών στην Αρχαία Αίγυπτο, κάτι σαν τον «δικό μας» Δία. Εικονίζεται κατά κύριο λόγο με ανθρώπινη μορφή, αν και σε αρκετές περιπτώσεις τον βλέπουμε με την όψη κριαριού, καθώς, σύμφωνα με τον μύθο, ο Άμων μεταμφιέστηκε κάποτε με το κεφάλι και το δέρμα κριού, τον οποίο έγδαρε και αποκεφάλισε, όταν ο Σου, θεός της ατμόσφαιρας, τον παρακάλεσε να εγκαταλείψει την αορασία του. Αποκαλύπτοντας τον εαυτό του με αυτόν τον τρόπο, ο Άμων ιεροποίησε τον κριό, με αποτέλεσμα να βρίσκεται υπό την προστασία του καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου. Όπως και με αρκετές θεότητες της Αιγύπτου, ο Άμων μεταγενέστερα συνενώθηκε με τον θεό Ρα σχηματίζοντας τη μορφή του Άμων-Ρα, ο οποίος παρέμεινε ο επικεφαλής θεός καθ’ όλη τη διάρκεια των αρχαίων Αιγυπτιακών Χρόνων. 

Άνουβις 

Ο θεός με το κεφάλι τσακαλιού, συνδέθηκε άμεσα με την μουμιοποίηση και γενικότερα με την μετά θάνατον ζωή στην Αίγυπτο, όντας ο συνοδοιπόρος των νεκρών στο ταξίδι τους στον άλλο κόσμο. Το σκούρο χρώμα του δέρματός του υπήρξε σύμβολο της αναγέννησης, ενώ υπήρξε ο τέταρτος υιός του Ρα. Μεγαλώνοντας βοήθησε τον Όσιρι στο να κατακτήσει τον κόσμο, όμως όταν εκείνος δολοφονήθηκε από τον Σετ, βοήθησε την μητέρα του Όσιρι να τον μουμιοποιήσει και να τον θάψει.  

Τα επτά θαύματα του αρχαίου και του σύγχρονου κόσμου

Με αφορμή την αναφορά στους πολιτισμούς της Εγγύς Ανατολής και ιδιαίτερα στη Βαβυλώνα οι μαθητές εκπόνησαν εργασίες σχετικά με τα επτά θαύματα του αρχαίου αλλά και του σύγχρονου κόσμου.
Η εργασία από τους μαθητές του Α1: Γεννίκη Κωνσταντίνο, Γκαϊδατζάκη Τριαντάφυλλο, Γκόγκα Κώστα, Γραμματίκη Γιώργο, Θάνο Γιάννη και Μαντζαρίδη Νίκο

Η εργασία από τις των μαθήτριες του Α1: Αγαπητού Κωνσταντίνα και Μωυσιάδου Μαρία

Και η εργασία για τα σύγχρονα θαύματα της μηχανικής από τις μαθήτριες του Α1:
Βλάχου Αθανασία, Βλάχου Δέσποινα, Κηπουρού Ελένη, Κοκκίνου Βασιλική

Οι τύραννοι και τα έργα τους

Η εργασία των μαθητών Σίμου Σμυρίδη και Τάσου Τσοχατζίδη για σημαντικούς τυράννους της αρχαιότητας.

Ταφικά έθιμα στην αρχαία Αίγυπτο

Ο μαθητής του Α4 Σμυρίδης Βασίλης ανέλαβε να παρουσιάσει τα ταφικά έθιμα της αρχαίας Αιγύπτου. Μπορείτε εδώ να δείτε την ενδιαφέρουσα εργασία του.

Οι τέχνες στην ελληνιστική εποχή

Οι εργασία για τις τέχνες από τις μαθήτριες:
Καγιούδη Χαρά, Μπότζα Ειρήνη, Πεχλιβανίδου Ειρήνη, 
Πολούα Ηλέκτρα, Φρατζανά Χρύσα, Χατζηχαριστού Παναγιώτα

Οι διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Η εργασία για τους διαδόχους στρατηγούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τα ελληνιστικά βασίλεια, που ετοίμασαν οι μαθητές:
Βασιλάκος Σταύρος, Καζάκης Γιώργος, Καντούρης Παναγιώτης, 
Σιδηρόπουλος Γιώργος, Τσιαούσης Άγγελος

Πνευματικά κέντρα του ελληνιστικού κόσμου

Οι εργασία που ετοίμασαν οι μαθητές:
Βούρκος Στέλιος, Δεσλής Δημοσθένης, Ελληνούδης Γιάννης, 
Λύκος Παναγιώτης, Παρζιάλης Χρυσοβαλάντης

Η ανάπτυξη των επιστημών στην ελληνιστική εποχή

Η εργασία για τις επιστήμες από τους μαθητές:
Αγγελόπουλο Χρήστο, Αλεξανδροπούλου Ειρήνη, Βακιρτζή Αναστάση, Γκάκου Μαρία

Θρησκεία και γλώσσα στην ελληνιστική εποχή

Οι μαθητές του Α1 επεξεργάστηκαν διάφορα θέματα σχετικά με την ελληνιστική εποχή και ετοίμασαν πέντε πολύ ενδιαφέρουσες εργασίες.
Η πρώτη αφορά στη θρησκεία και τη γλώσσα αυτής της εποχής. Ανήκει στις μαθήτριες:
Αλιώζη Ερασμία, Αλμπάνη Ανθία, Γάτσιου Φωτεινή και Μηνδούρη Αναστασία

Η μάχη της Χαιρώνειας - Εργασία Γιώργου Σοκόλη

Ο μαθητής του Α3 Γιώργος Σοκόλης, ανέλαβε με δική του πρωτοβουλία να ασχοληθεί με τη μάχη της Χαιρώνειας, για την οποία το σχολικό βιβλίο κάνει απλή αναφορά. 

Έκανε τα παρακάτω εντυπωσιακά σχέδια και έγραψε το σχετικό κείμενο:

Μάχη της Χαιρώνειας

Όταν οι Μακεδόνες νίκησαν του νότιους Έλληνες

   Πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες μάχες του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Στη Χαιρώνεια αναμετρήθηκαν οι δυνάμεις της Μακεδονίας με αυτές των συνασπισμένων νότιων Ελλήνων. Η έκβαση της αναμέτρησης έκρινε το μέλλον του ελλαδικού χώρου για τα επόμενα 100 χρόνια. 

   Στα 338 π.Χ. η Μακεδονία είχε αναμειχθεί "για τα καλά" στις υποθέσεις και στους παραδοσιακούς θεσμούς των Ελλήνων του νότου. Όπως ήταν φυσικό, υπήρχαν δυνάμεις που αντέδρασαν στη "νέα τάξη πραγμάτων". Ο Φίλιππος αποφάσισε πως ήταν η στιγμή να επιβάλει την "τάξη" και να δείξει πως κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την υπεροχή της Μακεδονίας. Η Αθήνα και η Θήβα είχαν ήδη συνασπιστεί εναντίον του και είχαν αποφασίσει πως τελική λύση θα δινόταν στο πεδίο της μάχης. Μακεδόνες και νότιοι Έλληνες συγκεντρώθηκαν με τις αστραφτερές τους πανοπλίες στη Χαιρώνεια. Και τα δυο στρατόπεδα είχαν "ηθικόν ακμαιότατον" καθώς τόσο ο Φίλιππος είχε εμφυσήσει αισιοδοξία στους άνδρες του, όσο και οι Αθηναίοι και Θηβαίοι καλούνταν να υπερασπισθούν την πατρίδα τους. 

   Ο Αλέξανδρος απέφυγε τους Θηβαίους και εκμεταλλευόμενος το κενό που είχε δημιουργηθεί, επιτέθηκε στον Ιερό Λόχο, τον οποίο και αποδεκάτισε. Το τελειωτικό χτύπημα προς τις διασπασμένες δυνάμεις των νοτίων Ελλήνων δόθηκε από τον βασιλιά. Την ώρα που οι υπασπιστές υποχωρούσαν, δέχθηκαν εντολή να κάνουν μεταβολή και να εξαπολύσουν κατά μέτωπο επίθεση προς τους Αθηναίους, που τους κατεδίωκαν. Στο συμμαχικό στρατό επικράτησε πανικός από τη διάσπαση αυτή με αποτέλεσμα χιλιάδες άνδρες να τραπούν σε φυγή. Έτσι η μάχη έληξε με την ολοκληρωτική νίκη της Μακεδονίας. 

Β' Αθηναϊκή συμμαχία - Φίλιππος της Μακεδονίας

Η εργασία που ανέλαβαν και δημιούργησαν οι μαθητές: 
Καμαράκης Άρης, Καραογλανίδης Αλέξανδρος, Καστρινός Κυριάκος, 
Καφτάνης Γιώργος, Κωνσταντίνου Παναγιώτης, Κελέογλου Δημήτρης.

Ο Χρυσός αιώνας

Η εργασία για τον "Χρυσό" 5ο αι. π.Χ. από τις μαθήτριες:
Ιφόγλου Ραφαέλλα, Κοκκίνου Ιωάννα, Κουδέρη Γεωργία, 
Λιούρου Αναστασία, Ματζίρη Αθηνά

Ο πολιτισμός στην κλασική εποχή

Η εργασία για τον πολιτισμό της κλασικής εποχής από τις μαθήτριες του Α2:
Κουκοτίδου Ελισάβετ, Λαντούρη Δέσποινα, Λογοθετίδου Σοφία και Μασούρα Ζωή

Μέγας Αλέξανδρος

Η εργασία για τον Μέγα Αλέξανδρο που έγινε από τους μαθητές: 
Καμαράκη Κυριάκο, Καρακατσάνο Άκη, Κεφαλά Στέλιο, 
Κορακά Δημήτρη, Μαραγκάκη Κώστα

Πελοποννησιακός πόλεμος 2

Οι μαθητές του Α2 ετοίμασαν εργασίες για την κλασική εποχή.
Η πρώτη αφορά τον Πελοποννησιακό πόλεμο και έγινε από τις μαθήτριες:
Βουργαζάκη Ελπίδα, Ευαγγελοπούλου Βασιλική, Καραγκιαβούρη Αθηνά, 
Καρατσορμπατζή Τάνια, Κουτσίδου Αφροδίτη                                                                                                                                                                                                             

Η οπλιτική φάλαγγα της αρχαϊκής εποχής

Οι μαθητές του Α1 αναζήτησαν πληροφορίες για την οπλιτική φάλαγγα και τη σχέση της με τις κοινωνικές διεργασίες της αρχαϊκής εποχής. Ενδεικτικά παρουσιάζονται εδώ οι εργασίες του Γιάννη Ελληνούδη και της Ηλέκτρας Πολούα:

Ελληνούδης Γιάννης:

^{ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑΣ}

^{Εκτός από τις αλλαγές στον οπλισμό (125) που έγινε βαρύτερος, η φάλαγγα έφερε κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές. Από την κοινωνία και πόλη των αρίστων, περνάμε σε αυτή των οπλιτών. Η φάλαγγα απαιτεί συνοχή των μελών της, κοινωνική ομοιογένεια, αλληλεγγύη, συγχρονισμό, καλλιέργεια της δόξας της πόλης και πολιτική ισότητα. Αυτό συμβαίνει γιατί η νίκη ανήκει σε όλους. Στηρίζεται επίσης στην αρχή της ισότητας (λάφυρα, γη) και της εναλλαγής (αντικατάσταση όσων συμμετέχουν). Έτσι, αναπτύσσονται ιδιαίτεροι δεσμοί μεταξύ των πολιτών. Η ανάγκη υπεράσπισης απαιτεί αύξηση των πολεμιστών. Εδώ η φάλαγγα διευρύνει την πολεμική ιδιότητα που παύει να είναι αριστοκρατικό προνόμιο και απευθύνεται πλέον και σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.}

^{Η ισότητα αυτή, επεκτείνεται και στη δημόσια ζωή. Την πλήρη ταύτιση πολιτικού και οπλιτικού σώματος τη συναντάμε στη Σπάρτη. Πάντως σε όλες τις ελληνικές πόλεις η   πολεμική ιδιότητα γίνεται καθήκον όλων των πολιτών. Ο πόλεμος εντάσσεται στην πολιτική και εξομοιώνει τον πολίτη με τον πολεμιστή ενώ πολιτικές και πολεμικές αρετές, ταυτίζονται, όπως η πολιτική και η στρατιωτική οργάνωση. Ο στρατός είναι η πόλη και δεν αποτελεί εμπόδιο στην ανέλιξη του πολίτη. Η πόλη γίνεται το σημείο αναφοράς του ατόμου που συμμετέχει σε όλες τις δραστηριότητές της.}

^{Ο κύριος όγκος του στρατού, αποτελείται από αγρότες, που μέχρι τότε ήταν εκτοπισμένοι από την πολιτική ζωή. Τώρα αρχίζουν να συνιστούν το δήμο. Αποκτούν σταδιακά αυτοπεποίθηση απαιτούν (126) πολιτική συμμετοχή και κατ’ επέκταση μερίδιο στην πολιτική εξουσία.} 

^ΠΗΓΕΣ:

http://www.slideshare.net/Kvarnalis75/2-10365671?next_slideshow=1
https://el.wikipedia.org/wiki

www.thesecretrealtruth.blogspot.com/2014/11/blog-post

Ηλέκτρα Πολούα: 

Οπλιτική φάλαγγα

Η οπλιτική φάλαγγα ήταν ένας στρατιωτικός σχηματισμός που αποτελούνταν από οκτώ ή περισσότερες σειρές οπλιτών (φάλαγγες). Ήταν μία νέα τακτική μάχης και διεξαγόταν ανάμεσα σε δύο μεγάλους στρατιωτικούς σχηματισμούς. Με τη δημιουργία της φάλαγγας, συνέβη και η μετακίνηση της χειρολαβής της στρόγγυλης ασπίδας από το κέντρο στο άκρο. Καθώς η χειρολαβή της ασπίδας βρισκόταν πλέον στην άκρη της ασπίδας, η τελευταία κάλυπτε μόνο το αριστερό τμήμα του σώματος του πολεμιστή που την έφερε, αφήνοντας ακάλυπτο το δεξί, την κάλυψη του οποίου αναλάμβανε ο οπλίτης στα δεξιά του συμπολεμιστή, σχηματίζοντας ένα τείχος ασπίδων. Αυτή η αλληλεξάρτηση των συμπολεμιστών στη φάλαγγα, οδήγησε στη δημιουργία μίας εσωτερική συνοχής, λόγω της συνυπευθυνότητας των οπλιτών για τη διασφάλιση της αλληλοκάλυψης.

Κατα τις πρώτες δεκαετίες του 5^ου αιώνα π.Χ. ο τυπικός οπλίτης κρατούσε μία μεγάλη στρογγυλή ασπίδα (διάμετρου ενός περίπου μέτρου). Στην κυρτή επιφάνεια της ασπίδας ήταν συνήθως ζωγραφισμένο το έμβλημα της πόλης – ένα Λ για τη Σπάρτη, μια κεφαλή Γοργόνας για την Αθήνα, το ρόπαλο του Ηρακλή για τη Θήβα. Επιπλέον προστασία πρόσφερε μία περικεφαλαία, οι περικνημίδες και ένας θώρακας, τα οποία ήταν όλα μπρούτζινα. Ο οπλίτης είχε επίσης ένα δόρυ με ξύλινο κοντάρι και σιδερένια αιχμή, καθώς και ένα σιδερένιο σπαθί.

Η ανάπτυξη της οπλιτικής φάλαγγας κατά το 7^ο αιώνα π.Χ. έφερε επανάσταση τόσο στην τέχνη του πολέμου όσο και στην κοινωνία της εποχής. Η συγκρότηση της αποτελούνταν από πολίτες οι οποίοι  είχαν αποκτήσει την ιδιότητα του πολεμιστή και είχαν την ευχέρεια να  εξοπλιστούν με δικά τους έξοδα. Επειδή χρειαζόταν μεγάλο αριθμό εκπαιδευμένων πολεμιστών σημαίνει ότι η μεσαία τάξη ήταν απαραίτητη. Στην οπλιτική φάλαγγα έπαιρναν μέρος τεχνίτες, έμποροι και ελεύθεροι αγρότες. Η οργάνωση της είχε ως συνέπεια την ανάπτυξη της ιδέας της ισότητας, ακόμα και ως προς την άσκηση της εξουσίας. Επίσης σήμαινε ότι οι πολίτες άρχιζαν να απαιτούν μερίδιο και την πολιτική εξουσία, σπάζοντας το μονοπώλιο των αριστοκρατών. Είναι σίγουρο ότι οι στρατιωτικές μεταβολές συνέβαλαν στη μετατόπιση του κέντρου βάρους της πολιτικής εξουσίας.

Γραμμική Β

Η εργασία για τη Γραμμική Β, την πρώτη γραφή της ελληνικής γλώσσας, από τις μαθήτριες του Α3:
Νικολάου Παρασκευή, Τσιρμπινάκη Αναστασία, Τσόχα Αντέλα, Χατζηβασιλείου Ελένη, Χρυσάφη Άννα

Οι Έλληνες κατά τη μυκηναϊκή εποχή

Άλλη μια ενδιαφέρουσα εργασία για τον μυκηναϊκό πολιτισμό από τους μαθητές του Α3:
Σπύρο Μπαμπλά, Γιώργο Σοκόλη, Φώτη Χαρίτο, Ανδρέα Χατζησυμεωνίδη

Μυκηναϊκός πολιτισμός

Η εργασία που παρουσιάζει αναλυτικά τον Μυκηναϊκό πολιτισμό, από τις μαθήτριες του Α3:
Ροδάνθη Πανταζή, Καλλιόπη Τρικάζη, Θεοδώρα Τσομπάνη, Μαρία Χατζηλάρη

Προϊστορικοί πολιτισμοί στον ελλαδικό χώρο

Μια ομάδα μαθητών από το τμήμα Α3 ανέλαβε να παρουσιάσει τους προϊστορικούς πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στον ελλαδικό χώρο. Οι εργασίες τους παρουσιάζονται παρακάτω:

Η εργασία της Καλλιόπης Σαράτση για τον Μινωικό πολιτισμό:

Η εργασία του Νίκου Μεφλιτζίδη για τον Κυκλαδικό πολιτισμό:




Η εργασία του Αλέξανδρου Τρικάζη για τον Μυκηναϊκό πολιτισμό:

Η εργασία του Μιχάλη Τσιάρα για τους Αιγιακούς πολιτισμούς: