Οι δέκα θεοί της αρχαίας Αιγύπτου

Την εργασία για τους θεούς της αρχαίας Αιγύπτου ανέλαβε με δική του πρωτοβουλία και υλοποίησε ο μαθητής του Α2 Καράμπελας Ευριπίδης. 

Δέκα θεοί της Αιγύπτου και οι ιστορίες τους 

Οι μυθολογίες των λαών ανέκαθεν μας ιντριγκάρουν χάρη στην πολυπλοκότητα αλλά και το εκπληκτικό τους βάθος. Η αιγυπτιακή συγκεκριμένα θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει σενάριο για μια μυθικών διαστάσεων… σαπουνόπερα πολύ πιο ενδιαφέρουσα φυσικά από αυτές που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στην τηλεόραση.

Όσιρις

Σύζυγος και αδερφός της Ίσιδας και θεός της σοφίας και του πολιτισμού, ο Όσιρις είχε την… ατυχία να δολοφονηθεί και να διαμελιστεί από τον σατανικό αδερφό του Σετ και την τύχη να αναστηθεί χάρη στη μαγεία που χρησιμοποίησε η Ίσις. Όχι άσκοπα, καθώς αφού αναστήθηκε ο Όσιρις της έκανε έναν γιο, τον Ώρος, ο οποίος εκδικούμενος τον θάνατο του πατέρα του, σκότωσε τον θείο του. Ο γιος του Ώρος έγινε βασιλιάς της Αιγύπτου, ενώ ο Όσιρις έγινε βασιλιάς των Νεκρών και κριτής του κάτω κόσμου. Ο Αιγύπτιοι θεωρούσαν τον Όσιρι κάτι σαν νικητή του Θανάτου και επομένως κάθε φαραώ που πέθαινε γινόταν Όσιρις, ενώ όσο ζούσε αποτελούσε ενσάρκωση του Ώρος. 

Ίσις 

Υπήρξε η… απόλυτη θεά, ούσα μητέρα του Ώρος και ταυτόχρονα σύζυγος και αδερφή του Όσιρι. Όταν ο πολυαγαπημένος της σύντροφος άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο από το χέρι του Σετ, μάζεψε ένα – ένα τα κομμάτια της (και αυτά του συζύγου της) και τα ένωσε όλα σε ένα σώμα χρησιμοποιώντας επιδέσμους και φτιάχνοντας τη δημοφιλή στους Αιγύπτιους μούμια. Επαναφέροντας τον Όσιρι στη ζωή, η Ίσις λάνσαρε την ιδέα της ανάστασης η οποία επηρέασε βαθύτατα και άλλες θρησκείες όπως ο Χριστιανισμός. Εικονίζεται με πέπλο στο πρόσωπό της και με έναν θρόνο στο κεφάλι της, ενώ σε άλλες εικονογραφήσεις εμφανίζεται με σώμα γυναίκας και κεφάλι ή κέρατα αγελάδας, τα οποία συμβολίζουν την γονιμότητα. 

Ώρος 

Από τους πιο σημαντικούς αιγύπτιους θεούς, ο Ώρος σύμφωνα με τον δημοφιλή μύθο εκδικήθηκε τον θάνατο του πατέρα του και έσφαξε τον θείο του Σετ, βάζοντας ταυτόχρονα τον εαυτό του στη θέση του βασιλιά της Αιγύπτου. Εξ ου και οι πρώτοι Φαραώ επικύρωσαν την εξουσία τους στο βασίλειο παρουσιάζοντας τον εαυτό τους ως μετενσάρκωση του Ώρος. Ο Ώρος λατρευόταν επίσης σαν θεός του φωτός και του ουρανού και εμφανίζεται με σώμα άνδρα και κεφάλι γερακιού, φορώντας ένα λευκό και κόκκινο στέμμα. 

Θωθ 

Θεός της σοφίας, της γραφής και της μαγείας, ο Θωθ απεικονίζεται με κεφάλι ίβιδας (ιερό πουλί το οποίο οι Αιγύπτιοι θεωρούσαν σοφό) και ήταν ο… γραφιάς του κάτω κόσμου. Κατέγραφε τις ετυμηγορίες για τον κάθε πεθαμένο, όπως επίσης και τα ξόρκια στην Βίβλο των Νεκρών. Υπήρξε συγγραφέας του περίφημου Βιβλίου του Θωθ, το οποίο περιλαμβάνει τα μυστικά του Σύμπαντος, ενώ παράλληλα έπαιξε σημαντικό ρόλο σε δεκάδες αιγυπτιακούς μύθους, δρώντας ως μεσολαβητής έτσι ώστε να επέλθει ειρήνη ανάμεσα στον Ώρο και τον Σετ. Οι μαγικές του δυνάμεις τον συνέδεσαν, επίσης, με την ιατρική και, όταν το σώμα υπέκυπτε τελικώς στο θάνατο, εκείνος ήταν πάλι που οδηγούσε το νεκρό στο βασίλειο των θεών. 

Ρα 

Θεός του Ήλιου και μία από τις πιο σημαντικές αιγυπτιακές θεότητες, ο Ρα ήταν ο πρώτος βασιλιάς και ο δημιουργός των πάντων. Η πιο αρχαία μορφή του αιγυπτιακού μύθου της δημιουργίας, παρουσιάζει τον θεό Ρα να κάθεται επάνω σε έναν πανάρχαιο λόφο και από εκεί να δημιουργεί τους θεούς. Ο ίδιος όμως θεός, βάσει μιας άλλης παράδοσης αναδύεται από τον Νουν, τον αρχέγονο ωκεανό και να βάζει σε τάξη τα στοιχεία του χάους. Γεννιόταν κάθε πρωί με την αυγή και πέθαινε – συμβολικά πάντα – με το ηλιοβασίλεμα, ξεκινώντας το ταξίδι του για τον κάτω κόσμο. Εικονίζεται φορώντας έναν ηλιακό δίσκο στο κεφάλι του. 

Σετ 

Θεός της ερήμου και των καταιγίδων, ο Σετ αργότερα συνδέθηκε με το χάος και το σκοτάδι. Εικονίζεται με κεφάλι σκύλου και μακριά μουσούδα, και αποτελεί έναν από τους κεντρικούς χαρακτήρες του θρύλου του Όσιρι και της Ίσις, τον οποιον αναφέραμε παραπάνω. Ο… ρόλος του αυτός (έσφαξε δίχως έλεος τον Όσιρι) τον κατέταξε στη συνείδηση του λαού σαν έναν κακό δαίμονα και οι εικόνες του αφαιρέθηκαν από τους ναούς από τους υποστηρικτές της αίρεσης του Όσιρι. Σε κάποια σημεία της Αρχαίας Αιγύπτου πάντως, συνέχισε να λατρεύεται σαν ένας από τους κύριους θεούς του αιγυπτιακού πάνθεον. 

Μπαστέτ

Η λατρεία των Αιγύπτιων για τις… γάτες ήταν γνωστή, τόσο που κατέληξαν να θεωρούν την όψη της γάτας ιερή. Έτσι προέκυψε και η θεά γάτα Μπαστέτ, η οποία σύμφωνα με τον μύθο αντιμαχόταν τον θεό Άποφι και θεωρούνταν το «μάτι το Ρα». Προασπίστρια του θεού ήλιου Ρα και όργανο της θέλησής του, πολέμησε για αιώνες τον Απόφι και όταν ο Ρα αποσύρθηκε στον ουρανό, «έδεσε» την μοίρα της με ξόρκι έτσι ώστε να πορευτεί μαζί με τον Απόφι στην άβυσσο και να τον κρατάει για πάντα αποδυναμωμένο. 

Απέπ

Γνωστός και ως Απόφις, λόγω της όψης φιδιού που είχε, ο Απέπ συμβολίζει το σκότος και το χάος, ενώ μνημειώδεις είναι οι μάχες του με τον θεό Ρα. Στις περισσότερες ιστορίες που τον συνοδεύουν, ο Απέπ καραδοκεί στο βουνό Μπακού όπου δύει ο ήλιος και χρησιμοποιεί τις μαγικές του δυνάμεις του υπνωτισμού για να βγάλει από τη μέση τον Ρα. Όταν ο Απέπ κατάπινε τον Ρα, τότε οι Αιγύπτιοι παρατηρούσαν έκλειψη του ήλιου, όμως με την βοήθεια των συμμάχων του ο Ρα απελευθερωνόταν από τη μαγεία του Απέπ και έτσι ο ήλιος εμφανιζόταν ξανά. Σε άλλους μύθους, η κόρη του Ρα θεά –γάτα Μπαστέτ κυνηγά εις τους αιώνες των αιώνων των Απέπ, μην επιτρέποντάς του να βλάψει τον πατέρα της. 

Άμων

Θεωρείτο γονιμικός θεός- δημιουργός του κόσμου και υπήρξε η κύρια θεότητα των Θηβών στην Αρχαία Αίγυπτο, κάτι σαν τον «δικό μας» Δία. Εικονίζεται κατά κύριο λόγο με ανθρώπινη μορφή, αν και σε αρκετές περιπτώσεις τον βλέπουμε με την όψη κριαριού, καθώς, σύμφωνα με τον μύθο, ο Άμων μεταμφιέστηκε κάποτε με το κεφάλι και το δέρμα κριού, τον οποίο έγδαρε και αποκεφάλισε, όταν ο Σου, θεός της ατμόσφαιρας, τον παρακάλεσε να εγκαταλείψει την αορασία του. Αποκαλύπτοντας τον εαυτό του με αυτόν τον τρόπο, ο Άμων ιεροποίησε τον κριό, με αποτέλεσμα να βρίσκεται υπό την προστασία του καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου. Όπως και με αρκετές θεότητες της Αιγύπτου, ο Άμων μεταγενέστερα συνενώθηκε με τον θεό Ρα σχηματίζοντας τη μορφή του Άμων-Ρα, ο οποίος παρέμεινε ο επικεφαλής θεός καθ’ όλη τη διάρκεια των αρχαίων Αιγυπτιακών Χρόνων. 

Άνουβις 

Ο θεός με το κεφάλι τσακαλιού, συνδέθηκε άμεσα με την μουμιοποίηση και γενικότερα με την μετά θάνατον ζωή στην Αίγυπτο, όντας ο συνοδοιπόρος των νεκρών στο ταξίδι τους στον άλλο κόσμο. Το σκούρο χρώμα του δέρματός του υπήρξε σύμβολο της αναγέννησης, ενώ υπήρξε ο τέταρτος υιός του Ρα. Μεγαλώνοντας βοήθησε τον Όσιρι στο να κατακτήσει τον κόσμο, όμως όταν εκείνος δολοφονήθηκε από τον Σετ, βοήθησε την μητέρα του Όσιρι να τον μουμιοποιήσει και να τον θάψει.  

Ίδρυση της Ρώμης

Μέγας Αλέξανδρος (Μεγάλοι Έλληνες, ΣΚΑΪ)

Τα επτά θαύματα του αρχαίου και του σύγχρονου κόσμου

Με αφορμή την αναφορά στους πολιτισμούς της Εγγύς Ανατολής και ιδιαίτερα στη Βαβυλώνα οι μαθητές εκπόνησαν εργασίες σχετικά με τα επτά θαύματα του αρχαίου αλλά και του σύγχρονου κόσμου.
Η εργασία από τους μαθητές του Α1: Γεννίκη Κωνσταντίνο, Γκαϊδατζάκη Τριαντάφυλλο, Γκόγκα Κώστα, Γραμματίκη Γιώργο, Θάνο Γιάννη και Μαντζαρίδη Νίκο

Η εργασία από τις των μαθήτριες του Α1: Αγαπητού Κωνσταντίνα και Μωυσιάδου Μαρία

Και η εργασία για τα σύγχρονα θαύματα της μηχανικής από τις μαθήτριες του Α1:
Βλάχου Αθανασία, Βλάχου Δέσποινα, Κηπουρού Ελένη, Κοκκίνου Βασιλική

Ρωμαϊκή τέχνη

Ανακτήθηκε από: https://www.slideshare.net/marplessa/ss-53098022

Ρωμαϊκή τέχνη: Γλυπτική και ζωγραφική

Ανακτήθηκε από: http://www.authorstream.com/Presentation/madvalia1-1460500/

Η δολοφονία του Καίσαρα

Η Ρωμαϊκή Εξάπλωση

Οι τύραννοι και τα έργα τους

Η εργασία των μαθητών Σίμου Σμυρίδη και Τάσου Τσοχατζίδη για σημαντικούς τυράννους της αρχαιότητας.

Ταφικά έθιμα στην αρχαία Αίγυπτο

Ο μαθητής του Α4 Σμυρίδης Βασίλης ανέλαβε να παρουσιάσει τα ταφικά έθιμα της αρχαίας Αιγύπτου. Μπορείτε εδώ να δείτε την ενδιαφέρουσα εργασία του.

Πολιτισμοί της Εγγύς Ανατολής

Μια σύντομη παρουσίαση για τους πολιτισμούς της Εγγύς Ανατολής (εκτός της Αιγύπτου)

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία

Μια σύντομη και διασκεδαστική προσέγγιση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Εικονική περιήγηση στην αρχαία Ρώμη

Ιούλιος Καίσαρας - Οκταβιανός Αύγουστος

Ένα ενδιαφέρον βίντεο για τον Ιούλιο Καίσαρα και τον Οκταβιανό.

Οι τέχνες στην ελληνιστική εποχή

Οι εργασία για τις τέχνες από τις μαθήτριες:
Καγιούδη Χαρά, Μπότζα Ειρήνη, Πεχλιβανίδου Ειρήνη, 
Πολούα Ηλέκτρα, Φρατζανά Χρύσα, Χατζηχαριστού Παναγιώτα

Οι διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Η εργασία για τους διαδόχους στρατηγούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τα ελληνιστικά βασίλεια, που ετοίμασαν οι μαθητές:
Βασιλάκος Σταύρος, Καζάκης Γιώργος, Καντούρης Παναγιώτης, 
Σιδηρόπουλος Γιώργος, Τσιαούσης Άγγελος

Πνευματικά κέντρα του ελληνιστικού κόσμου

Οι εργασία που ετοίμασαν οι μαθητές:
Βούρκος Στέλιος, Δεσλής Δημοσθένης, Ελληνούδης Γιάννης, 
Λύκος Παναγιώτης, Παρζιάλης Χρυσοβαλάντης

Η ανάπτυξη των επιστημών στην ελληνιστική εποχή

Η εργασία για τις επιστήμες από τους μαθητές:
Αγγελόπουλο Χρήστο, Αλεξανδροπούλου Ειρήνη, Βακιρτζή Αναστάση, Γκάκου Μαρία

Θρησκεία και γλώσσα στην ελληνιστική εποχή

Οι μαθητές του Α1 επεξεργάστηκαν διάφορα θέματα σχετικά με την ελληνιστική εποχή και ετοίμασαν πέντε πολύ ενδιαφέρουσες εργασίες.
Η πρώτη αφορά στη θρησκεία και τη γλώσσα αυτής της εποχής. Ανήκει στις μαθήτριες:
Αλιώζη Ερασμία, Αλμπάνη Ανθία, Γάτσιου Φωτεινή και Μηνδούρη Αναστασία

Εικόνες του μυκηναϊκού κόσμου

Το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση παρουσίασε τον αφιερωματικό τόμο «Μυκήνες», 17η κατά σειρά προσθήκη στο εκδοτικό πρόγραμμα «Ο Κύκλος των Μουσείων» που ξεκίνησε το 1997 και έχει στόχο να προβάλει τον πλούτο του πολιτιστικού αποθέματος που διαθέτει η Ελλάδα. 

Ο τόμος προσφέρει μια συνολική αφήγηση της ιστορίας του τόπου που γέννησε έναν σπουδαίο πολιτισμό, από τα πρώτα σημάδια κατοίκησης, τις εποχές της ανάπτυξης και της ακμής, αλλά και τους δύσκολους αιώνες που ακολούθησαν. Στο βιβλίο υπάρχουν τα ιδιαίτερα γνωστά ευρήματα που φιλοξενούνται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος προσφέρει στον αναγνώστη μια ξενάγηση στα άγνωστα εκθέματα του Μουσείου των Μυκηνών ξετυλίγοντας παράλληλα μια παρουσίαση της καθημερινής ζωής των ανθρώπων (συνήθειες, λατρεία των θεών, αρχιτεκτονική, ταφές των νεκρών, συστήματα εξουσίας κ.λπ.). 

Η «Μυκηναία». Τοιχογραφία από την περιοχή του Θρησκευτικού Κέντρου. 1250 π.Χ. Η πανέμορφη γυναίκα με την περίτεχνη κόμμωση, το επίσημο ένδυμα και τα πλούσια κοσμήματα στο λαιμό και τα χέρια απεικονίζει προφανώς μια θεά. Καθιστή και μεγαλοπρεπή θα υποδεχόταν την πομπή των πιστών που θα της έφερνε τις πολύτιμες προσφορές.

τουΟ «Θησαυρός του Ατρέα», άποψη της θόλου και της εισόδου  πλευρικού δωματίου. 13ος αι. π.Χ.

Σφραγιδόλιθος από αχάτη με παράσταση ανδρικής μορφής και λιονταριού. (1450-1300 π.Χ.). Το κυνήγι του λιονταριού ήταν ιδιαίτερα αγαπητό στους μυκηναίους ηγεμόνες. Η επιλογή του εικονογραφικού αυτού θέματος για τη διακόσμηση κορυφαίων έργων τέχνης της εποχής αποτελεί μια ξεχωριστή μαρτυρία επίδειξης της σωματικής τους ρώμης και ανδρείας όχι μόνο στον πόλεμο αλλά και σε καιρό ειρήνης.

Η Πύλη των Λεόντων

 Ανθρωπόμορφο είδωλο που κρατά αντικείμενο που έχει ερμηνευθεί ως διπλός πέλεκυς. (1250-1180 π.Χ.). Ανθρωπόμορφο είδωλο. (1250-1180 π.Χ.). Τα αποκρουστικά είδωλα έχουν ερμηνευτεί ως απεικονίσεις θεοτήτων θηλυκού και αρσενικού γένους, ως «αποτρόπαια», ομοιώματα δηλαδή για τον εξορκισμό κακών δυνάμεων, ως απεικονίσεις λατρευόμενων προγόνων ή και πιστών που επιδίδονται σε λατρευτικές τελετουργίες. Ωστόσο, ό,τι και κι αν απεικόνιζαν τα είδωλα, πρέπει να δεχτούμε πως χρησιμοποιήθηκαν σε κάποιες από τις τελετές που οργάνωνε το ιερατείο. Η μοναδικότητά τους, η συνειδητή επιλογή της τρομακτικής τους όψης, αλλά και το γεγονός ότι ήταν εσωτερικώς κενά, καθιστούν ελκυστική την υπόθεση ότι θα τα περιέφεραν σε κάποιες πομπές στηριγμένα σε κοντάρια. Αν μάλιστα οι τελετές αυτές διαδραματίζονταν τη νύχτα, με το φως των δαυλών, η περιφορά τους θα ήταν ιδιαίτερα υποβλητική.

Είδωλο γυναικείας μορφής που αποδίδει θεότητα. (1250-1180 π.Χ.). Αντικείμενα και κτηριακές υποδομές που σχετίζονται με θρησκευτικές τελετουργίες, όπως η εστία, οι βωμοί, οι τοιχογραφίες, τα είδωλα και τα ειδώλια, συναντώνται τόσο στους χώρους των ανακτορικών κέντρων που προορίζονται για τη λατρεία όσο και σε μικρά οικιακά ιερά ή στις οικίες της άρχουσας τάξης.

Γεφυρόστομη πρόχους με παράσταση διπλού πελέκεως. (1500-1450 π.Χ.).

Γυναικεία κεφαλή από ασβεστοκονίαμα. 13ος αι. π.Χ. Το μοναδικό αυτό γύψινο κεφάλι έχει σχεδόν φυσικό μέγεθος και έντονα ανατομικά χαρακτηριστικά, που υπερτονίζονται από τα ζωντανά χρώματα πάνω στο άσπρο δέρμα. Δεν απεικονίζει μια οποιαδήποτε γυναίκα. Θυμίζει την τεχνική των τοιχογραφιών και έχει θεωρηθεί ως θεά, ίσως η Ολύμπια Ήρα. Κατά τη μία άλλη εκδοχή, η τρομακτική του όψη θυμίζει σφίγγα, ένα μυθικό τέρας με σώμα φτερωτού λιονταριού και γυναικεία κεφαλή που επιβίωσε στη μυθολογία του θηβαϊκού κύκλου κατά τους ιστορικούς χρόνους.

Μήτρα από κόκκινο στεατίτη. (1250-1180 π.Χ.). Οι λίθινες μήτρες προορίζονταν για τη μαζική κατασκευή κοσμημάτων για τα περίφημα μυκηναϊκά περιδέραια από χρυσό ή υαλόμαζα. Το θεματολόγιό τους ήταν τυποποιημένο και περιελάμβανε φύλλα κισσού, κρίνα, παπύρους, χταπόδια, ναυτίλους και έλικες. Η μήτρα των Μυκηνών ξεχωρίζει για δύο ιδιαίτερα θέματα: έναν δαίμονα μπροστά σε φοινικόδενδρο και τους περίτεχνους κίονες.

Ελεφαντοστέινο ομοίωμα ανδρικής κεφαλής. (1250-1180 π.Χ.). Το ολόγλυφο κεφάλι, εξαίρετο έργο της μυκηναϊκής ελεφαντουργίας, απεικονίζει μια νεαρή ανδρική μορφή με διάδημα, περιδέραια και περίτεχνη κόμμωση. Τα έντονα χαρακτηριστικά του προσώπου, με κυρίαρχα τα μεγάλα εκφραστικά μάτια και το σφιγμένο στόμα, αποπνέουν τη σοβαρότητα που ταιριάζει σε ένα θεϊκό πρόσωπο ή τη θεοποιημένη μορφή ενός νεαρού ηγεμόνα.

Γυναικείο ειδώλιο μεταβατικού τύπου. (1300-1180 π.Χ.). (αριστερά) Γυναικείο ειδώλιο τύπου Φ. (1400-1300 π.Χ.). (δεξιά) Τα πήλινα ομοιώματα ανθρώπινων μορφών, ζώων και κάθε λογής αντικειμένων, τα ειδώλια ή είδωλα αποτελούν μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία ευρημάτων που χαρακτηρίζουν με το πλήθος, την ιδιομορφία και τη χάρη τους τον μυκηναϊκό πολιτισμό. Το θεματολόγιο των ειδωλίων περιλαμβάνει και διάφορα συμπλέγματα, όπως οι λεγόμενες «κουροτρόφοι», δηλαδή γυναίκες που κρατούν στην αγκαλιά τους ένα παιδί.

Ραμφόστομη πρόχους. (1500-1450 π.Χ.).

Υδρία με εικονογραφική παράσταση. (1350-1300 π.Χ.). Στο μικρό αγγείο αναπτύσσεται μια πρωτότυπη εικονογραφική παράσταση που διατάσσεται σε δύο επίπεδα. Στο ανώτερο μια ανθρώπινη μορφή σε χορευτική στάση που καταλαμβάνει το κέντρο της παράστασης κρατά έναν τεράστιο τροχό με κάθε χέρι, ενώ δύο άλλοι μικρότεροι ίπτανται. Γυναικείες μορφές και ζώα, μία κατσίκα, ένας σκορπιός, μία χήνα και ένα άλλο πτηνό προστρέχουν προς την κεντρική μορφή. Αυτή η πρώιμη στη μυκηναϊκή τέχνη εικονογραφική παράσταση ανθρώπων και ζώων παρ’ όλες τις ατέλειές της έχει αφηγηματικό χαρακτήρα. Ίσως αναπαριστάνει έναν τελετουργικό χορό προς τιμήν του ήλιου που κρύβεται στους εικονιζόμενους τροχούς.

Χρυσή νεκρική προσωπίδα, γνωστή ως «η μάσκα του Αγαμέμνωνα». 16ος αι. π.Χ.

Στάμνος με παράσταση πτηνών και αλόγων. (1150-1100 π.Χ.). Η σύνθεση με άλογα και πουλάρια που περιφέρονται ελεύθερα και συνοδεύονται από πτηνά αποτελεί ένα από τα ωραιότερα δείγματα του εικονιστικού ρυθμού της μετανακτορικής εποχής. Η χωρίς στενά παράλληλα παράσταση απηχεί ίσως τη διάθεση των Μυκηναίων για αποδέσμευση από την κηδεμονία των ανάκτων μετά την κατάρρευση του ανακτορικού συστήματος διακυβέρνησης. Ίσως το ξεχωριστό αυτό αγγείο χρησίμευε ως σήμα για τον τάφο κάποιου μέλους της νέας άρχουσας τάξης στις Μυκήνες.

Πυξίδα με παράσταση σφίγγας (λεπτομέρεια). (1250-1150 π.Χ.). Οι σφίγγες ήταν φανταστικά όντα με έμπνευση από την Ανατολή που είχαν σώμα φτερωτού λιονταριού και κεφάλι γυναίκας. Η σφίγγα των Μυκηνών με το κομψό σώμα και τις λεπτομέρειες από επίθετο λευκό χρώμα αποτελεί ένα εξαίρετο δείγμα του μυκηναϊκού εικονογραφικού ρυθμού, που βεβαιώνει πως ορισμένοι τουλάχιστον μύθοι των ιστορικών χρόνων είχαν ήδη δημιουργηθεί στη Μυκηναϊκή εποχή.

Περιδέραιο από χρυσό και αχάτη. (1400-1300 π.Χ.). Η δύναμη και η ευημερία των ηγεμόνων ευνόησε την κατασκευή ειδών πολυτελείας από εξωτικά υλικά, όπως ο χρυσός, ο χαλκός, το ελεφαντόδοντο, η φαγεντιανή και οι ημιπολύτιμοι λίθοι. Ιδιαίτερη θέση κατέχει ανάμεσά τους το ήλεκτρο, το χρυσάφι του Βορρά, που επιβεβαιώνει τις πρώιμες εμπορικές σχέσεις με τον πολιτισμό του Wessex στη νότια Αγγλία και αντανακλάται στο μύθο του Φαέθωνα και των Ηλιάδων.

Ελεφαντοστέινο ειδώλιο καθιστής ανδρικής μορφής. (1250-1180 π.Χ.). (αριστερά) Ελεφαντοστέινο ομοίωμα χεριού. (1250-1180 π.Χ.). (δεξιά) Τα μικροσκοπικά αριστουργήματα της μυκηναϊκής ελεφαντουργίας βρέθηκαν μαζί με άλλα αντικείμενα από εξωτικά υλικά (ήλεκτρο, φαγεντιανή, υαλόμαζα, ορεία κρύσταλλο και στεατίτη). Πρόκειται προφανώς για έναν «θησαυρό» αντικειμένων που χρησιμοποιήθηκαν στις λατρευτικές τελετουργίες του Θρησκευτικού Κέντρου.

Κυκλαδικός πιθαμφορέας με διακόσμηση ρυθμού χλωρίδας. (1700-1600 π.Χ.).

Ανθρωπόμορφο είδωλο. (1250-1180 π.Χ.). Τα αποκρουστικά είδωλα έχουν ερμηνευτεί ως απεικονίσεις θεοτήτων θηλυκού και αρσενικού γένους, ως «αποτρόπαια», ομοιώματα δηλαδή για τον εξορκισμό κακών δυνάμεων, ως απεικονίσεις λατρευόμενων προγόνων ή και πιστών που επιδίδονται σε λατρευτικές τελετουργίες. Ωστόσο, ό,τι και κι αν απεικόνιζαν τα είδωλα, πρέπει να δεχτούμε πως χρησιμοποιήθηκαν σε κάποιες από τις τελετές που οργάνωνε το ιερατείο. Η μοναδικότητά τους, η συνειδητή επιλογή της τρομακτικής τους όψης, αλλά και το γεγονός ότι ήταν εσωτερικώς κενά, καθιστούν ελκυστική την υπόθεση ότι θα τα περιέφεραν σε κάποιες πομπές στηριγμένα σε κοντάρια. Αν μάλιστα οι τελετές αυτές διαδραματίζονταν τη νύχτα, με το φως των δαυλών, η περιφορά τους θα ήταν ιδιαίτερα υποβλητική.

Πηγή: http://m.lifo.gr/articles/archaeology_articles/82493

Η μάχη της Χαιρώνειας - Εργασία Γιώργου Σοκόλη

Ο μαθητής του Α3 Γιώργος Σοκόλης, ανέλαβε με δική του πρωτοβουλία να ασχοληθεί με τη μάχη της Χαιρώνειας, για την οποία το σχολικό βιβλίο κάνει απλή αναφορά. 

Έκανε τα παρακάτω εντυπωσιακά σχέδια και έγραψε το σχετικό κείμενο:

Μάχη της Χαιρώνειας

Όταν οι Μακεδόνες νίκησαν του νότιους Έλληνες

   Πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες μάχες του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Στη Χαιρώνεια αναμετρήθηκαν οι δυνάμεις της Μακεδονίας με αυτές των συνασπισμένων νότιων Ελλήνων. Η έκβαση της αναμέτρησης έκρινε το μέλλον του ελλαδικού χώρου για τα επόμενα 100 χρόνια. 

   Στα 338 π.Χ. η Μακεδονία είχε αναμειχθεί "για τα καλά" στις υποθέσεις και στους παραδοσιακούς θεσμούς των Ελλήνων του νότου. Όπως ήταν φυσικό, υπήρχαν δυνάμεις που αντέδρασαν στη "νέα τάξη πραγμάτων". Ο Φίλιππος αποφάσισε πως ήταν η στιγμή να επιβάλει την "τάξη" και να δείξει πως κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την υπεροχή της Μακεδονίας. Η Αθήνα και η Θήβα είχαν ήδη συνασπιστεί εναντίον του και είχαν αποφασίσει πως τελική λύση θα δινόταν στο πεδίο της μάχης. Μακεδόνες και νότιοι Έλληνες συγκεντρώθηκαν με τις αστραφτερές τους πανοπλίες στη Χαιρώνεια. Και τα δυο στρατόπεδα είχαν "ηθικόν ακμαιότατον" καθώς τόσο ο Φίλιππος είχε εμφυσήσει αισιοδοξία στους άνδρες του, όσο και οι Αθηναίοι και Θηβαίοι καλούνταν να υπερασπισθούν την πατρίδα τους. 

   Ο Αλέξανδρος απέφυγε τους Θηβαίους και εκμεταλλευόμενος το κενό που είχε δημιουργηθεί, επιτέθηκε στον Ιερό Λόχο, τον οποίο και αποδεκάτισε. Το τελειωτικό χτύπημα προς τις διασπασμένες δυνάμεις των νοτίων Ελλήνων δόθηκε από τον βασιλιά. Την ώρα που οι υπασπιστές υποχωρούσαν, δέχθηκαν εντολή να κάνουν μεταβολή και να εξαπολύσουν κατά μέτωπο επίθεση προς τους Αθηναίους, που τους κατεδίωκαν. Στο συμμαχικό στρατό επικράτησε πανικός από τη διάσπαση αυτή με αποτέλεσμα χιλιάδες άνδρες να τραπούν σε φυγή. Έτσι η μάχη έληξε με την ολοκληρωτική νίκη της Μακεδονίας.